Author :
Abstract
Türk edebiyatında şair kimliğiyle ön plana çıkan Sezai Karakoç, şiirlerinin yanında hikâyeler, düşünce yazıları ve piyesler de yazmıştır. Edebî eserleriyle Türk edebiyatında kalıcı bir iz bırakan Karakoç, fikirleriyle de Türk düşüncesine ve kültürüne ayrı bir soluk getirmiştir. Diriliş düşüncesini kendisine prensip haline getiren Karakoç, diğer eserlerinde olduğu gibi piyeslerini de bu düşünce bağlamında kaleme almıştır. Ertelenen Düğün, Çeyiz, Perde, Görev ve Armağan adlı piyesleri bulunan Sezai Karakoç, Armağan dışındaki eserlerini Piyesler-1 adlı kitapta bir araya getirmiştir. Bu makalemizde Sezai Karakoç’un beş piyesinde “bekleyiş” temasını nasıl işlediğini ele alacağız. Tüm piyeslerinde bu temayı işleyen Karakoç, bize aslında hayatı sürdürürken bekleyişin ne olduğunu, nasıl olması gerektiğini göstermiştir. Sezai Karakoç piyeslerinde beklemenin bireysel ve toplumsal bir sorumluluk olduğunu ve bu beklemenin inançla gerçekleşeceğini göstermektedir. Karakoç, asıl düşüncesi olan dirilişin, inançlı ve iradeli bir bekleyişten sonra meydana geleceğini bu beş piyesinde ortaya koymaya çalışmıştır. Biz de bu doğrultuda bekleyişi diriliş düşüncesinin bir aşaması olarak değerlendireceğiz.
Keywords
Abstract
Sezai Karakoç, who primarily established himself as a poet in Turkish literature, also authored short stories, intellectual essays, and plays in addition to his poetry. Karakoç left a lasting mark on Turkish literature with his literary works and introduced a distinct perspective to the Turkish thought and culture with his thought. Adopting the Resurrection (Diriliş) ideology as his guiding principle, Karakoç composed his plays, like his other works, within this intellectual framework. Sezai Karakoç, whose plays include Ertelenen Düğün (The Postponed Wedding), Çeyiz (The Dowry), Perde (The Curtain), Görev (The Duty) and Armağan (The Gift), compiled all but Armağan in the volume titled Piyesler-1 (Plays-1). In this article, we will analyze how Sezai Karakoç addresses the theme of "waiting" in his five plays. Karakoç, who explores this theme throughout all his dramatic works, essentially demonstrates to us what waiting is and how it ought to be while navigating life. In his plays, Sezai Karakoç posits that waiting is a individual and social responsibility and that this waiting must be realized through faith. Through these five plays, Karakoç endeavors to demonstrate that his core ideology, Resurrection, will materialize following a faithful and determined waiting. In this context, we will consider this waiting period as a stage in the idea of resurrection.
